Dagboek

Dag 1 en dag 2, dagen die langer waren dan ze mochten zijn (Marcel)

Voor dag en dauw, alhoewel dat laatste er bij ons in België nog niet is wegens te koud, uit de veren. Gisterenavond nog tijd gevonden om mijn pak en mijn zak te vullen met het nodige textiel, meer dan plaats genoeg.
Nu nog het papierwerk, mijn laptop, de relatiegeschenkjes (potjes, t-shirts en nog ander), alle plaats is op. Weer zwaar geladen op weg dus.

Oeps, er ligt nog een brandweerpak en een aantal werkbroeken van de technische dienst die ik vorige keer al niet meer in mijn bagage krijgen kon. Eén van mijn reisgenoten zal hier het slachtoffer van worden.

4.20, mijn dochter nog even in haar slaap een knuffel gebracht. 4.30, Berdien brengt me naar het station. 4.37 de trein brengt me naar Sint-Truiden, even een 5 minuutjes stappen naar het administratief centrum, met een pakezelgevoel.
Frank, die ons naar de luchthaven zal brengen en goed uitgeslapen lijkt, Rob en Renaat, die naar goede gewoonte ons komt uitwuiven, staan al geparkeerd aan het AC. En onmiddellijk krijg ik dus mijn slachtoffer in het vizier. Rob, die zijn pak en zak ook op het laatste moment vulde, heeft nog plaats te over. Na tien minuten is deze plaats verdwenen.

Stipt om 5.15 worden de burgemeester en Sofie afgezet door respectievelijk partner en paps. Een kus en een aai (helaas niet voor Rob en mij), busje in en weg wezen!

Puntualidad, stiptheid in het goed Nederlands. Daar zijn we goed in. Helaas kan dat niet gezegd worden van de vliegtuigen.
In Brussel vertrekken we met vertraging, door de mist. Maar toch op tijd om de vlucht naar Panama te kunnen nemen.
Eenmaal op het vliegtuig naar Panama, is het wachten. We zijn al 15, later 30 minuten over tijd. Dan krijgen we uiteindelijk te horen dat er een “verdacht plasje olie” ontdekt is onder het vliegtuig en dat et vliegtuig moet hersteld worden. Helaas gaat dit teveel tijd in beslag nemen en er wordt beslist om een ander toestel, dat net geland is, gereed te maken voor onze vlucht naar Panama. Met zo’n 3 uur vertraging beginnen we eindelijk aan na een 11 uur durende vlucht in westelijke richting. 11 uur is erg lang, er komt maar geen einde aan.

Aansluiting met de vlucht naar Managua is er niet meer. Best goed hoor. De reis was zwaar en lang. KLM zorgt voor een heel goed hotel met eten a volunté, zowel ’s avonds als in de ochtend. Ook de warme temperatuur zorgt voor een ontspannen gevoel.
Op de burgemeester na, heeft iedereen een goede nacht en kunnen we fit vertrekken (11.30) naar Managua, waar we na 1.5 uur goed en wel aankomen.

In Managua passeren we vlot de douane, ook de bagage ligt al op ons te wachten. Buiten staat een 7 koppige delegatie ons op te wachten: Denis Obando (burgemeester), Marcio Palacios (gerent van het gemeentebestuur), Bernabé González (voorzitter van het burgercomité van de stedenband), Elba Rivera (lid van het burgercomité), Muaricio Soza (directeur van de stedenband), Freddy Lopez (secretaris van het gemeentebestuur) en een chauffeur.

Na een korte begroeting en kennismaking laden we de bagage in. Doordat de vlucht sterk vertraagd was, verliezen we een halve dag en wordt dus een deel van het programma geschrapt. Ook het middageten wordt overgeslagen, onze kleine delegatie heeft geen honger, dus ook onze Nicaraguaanse vrienden late n deze maaltijd aan zich voorbij gaan.

We rijden via de Cartera Norte (de weg naar het noorden) naar de historische kathedraal (die verwoest werd door de aardbeving van ’72). Naast deze kathedraal staat ook het presidentieel paleis. We nemen hier een half uurtje de tijd voor wat achtergrond informatie en uiteraard een beetje acclimatisatie.

Denis heeft een bezoek en overleg georganiseerd in het parlement, om 14.00 u wordt onze groep ontvangen door een belangrijk parlementslid. We krijgen van hem een toelichting op welke wijze het parlement tracht samen te werken met de lokale besturen. Ludwig wordt gevraagd toelichting te geven bij de parlementaire werking in België.<

Hierna krijgen we nog een rondleiding door de plenaire zaal. Buiten het gebouw is er een permanente tentoonstelling over het Managua voor en na de dodelijke aardbeving van ’72.
Ook de politieke achtergrond informatie is onderwerp van gesprek gedurende deze rondleiding.

16.15: tijd om af te reizen naar Nueva Guinea, een trip van 5 uur.

Rob neemt plaats achterin de pickup om tijdens deze tocht met zijn camera beelden te schieten. Rob heeft zich voorgenomen zoveel mogelijk te filmen. Zijn dochter is professioneel monteur en zal later van deze beelden een bruikbare film maken voor Sint-Truiden. Tot op heden (zaterdagochtend) komt hij zijn belofte na.

Onderweg wordt er een uurtje gestopt aan een restaurant om de hongerige magen te voeden. In Santo Tomas, waar volgende week de conferentie plaats vindt, en waar we passeren op onze weg naar Nueva Guinea, wordt de student vertaler tolk opgepikt. Sean zal volgende week de simultane vertaling verzorgen tijdens de conferentie (samen met twee anderen), we maken handig gebruik van zijn aanwezigheid zodat de burgemeester permanent kan deelnemen aan de gesprekken en de bezoeken zonder dat de taalbarrière in de weg staat.

Om 22.00 uur rijden we doodmoe Nueva Guinea binnen. De kamers zijn gereserveerd. Terwijl de koffers naar de kamers worden gebracht, neemt de Nicarguaanse delegatie afscheid om evenzeer uitgeteld hun bed op te zoeken.

Onze delegatie van 5 zet zich neer in de pluche zetels om met een glas van de lokale rum in de hand dag 1 en dag 2 af te sluiten.

Oef, het eerste zware deel van de reis is achter de rug.

Vrijdag 25 maart
’s morgens vindt er een ontbijtontmoeting plaats met vertegewoordigers van alle direct betrokken partners in de structuur en de projecten van de stedenband. Zijn aanwezig: burgemeester en viceburgemeester, gerent, twee jongeren van Niquipo, een vertegenwoordiger van het jeugdnetwerk, een vertegenwoordiger van de gemeenschap Los Angeles, de leden van het bestuur van het burgercomité en wijzelf natuurlijk.

We houden het in eerste instantie informeel, er wordt onderling kennis gemaakt. Het ontbijt zelf bestaat uit een fruitsalade, gallo pinto (rode bonen met rijst), geklutst ei en oploskoffie.
Het ontbijt wordt afgesloten met een korte verwelkomstspeech van de beide burgemeesters.

Tevoet gaan we naar het gemeentehuis. Onderweg houden we halt bij de boerenmarkt die door de stedenband wordt ondersteund. Veel en kleurrijke producten, aan ons wordt door de leden van de boerenmarkt een pakketje met producten van de markt als geschenk overhandigd.

(Sofie schrijft verder) Daarna bezoeken we het stadhuis/administratief centrum. De burgemeester gidst ons langs alle veel te kleine, slecht verluchte kantoortjes van ruimtelijke ordening, begroting, …

Het is ondertussen bijna middag dus we verplaatsen ons naar Llamas del bosque, een restaurant waar we samen aan tafel gaan met de gemeenteraadsleden en enkele civiele partners van de stedenband. We hebben de eer om een gemeenteraad bij te wonen, die hier naar gewoonte traditioneel begint met een gebed en de nationale hymne. Wij kijken braafjes toe..
Er volgen enkele presentaties over stedenbandprojecten en allerhande nieuwe projecten en structuren binnen de gemeente. Teveel om te herhalen..

Namiddag bezoeken we de Parque vivero (soort van ecologische moestuin/vormingscentrum). Sint Truiden financierde dit project en we zien een hoop bouwvakkers druk aan het werk om de laatste hand te leggen aan het project. De truiense vlag wordt overhandigd die nu mooi hangt te wapperen naast het nieuwe gebouw.

We zetten onze tocht verder, deze keer per auto want Sofie’s schouders zien al bijna paars en kunnen geen zon meer verdragen..
We worden doorheen de verschillende zones en wijken van Nueva Guinea gereden, het contrast is soms schrijnend.. betonnen huizen met glanzende tegels naast houten, vervallen huisjes met een golfplaten dak. Kinderen spelen op straat, een verdwaald paard kruist af en toe onze weg en vele hobbels en putjes in het wegdek zorgen voor een gratis rugmassage!

De zon gaat onder rond een uur of 6.. we genieten van een prachtig uitzicht over het groene Nueva Guinea. Onbetaalbaar.

We houden weer halt in een restaurant. “weer eten!?” klinkt het van overal. Ja..weer eten! We schuiven weer aant tafel en in afwachting van onze pollo, res a la plancha of sopa de pescado krijgen we een presentatie over het ontstaan van het nieuwe stedenbandcomité “Luz en la selva”. De goede samenwerking tussen St Truiden en Nueva Guinea de afgelopen 10 jaar wordt nogmaals in de verf gezet en we werpen een blik op de toekomst.

Om half 8 haasten we ons naar het park in het centrum van Nueva Guinea voor een “noche cultural”. We weten niet waaraan we ons kunnen verwachten maar dit oversteeg duidelijk al onze verwachtingen..
bijna 1000 mensen zitten rond het plein te wachten tot het evenement begint. Er staat een groot podium waarop wij, de belgische delegatie, mogen plaatsnemen. Allemaal lokale dans- en muziekgroepen passeren de revue. Ludwig speecht voor de talrijk opgekomen meute Nicaraguanen en wordt onthaald met een warm enthousiast applaus. Met kippenvel en een glimlach tot achter mn oren zit ik 2 uur lang te genieten en in het rond te kijken. Que honor!

We kruipen doodmoe maar voldaan ons bed in omstreeks 22u. Het is nog vroeg maar er hoeft vandaag geen glas rum te zijn om de dag af te sluiten..

Zaterdag 26 maart
Na een lange maar volledig volgens het schema verlopen vlucht komt ook Hilde in Nicaragua aan.
De auto van de alcaldia wacht aan de luchthaven. Start 20u, tussenstopke en aankomst half een in de madrugada in la guinea.
Snel bed in om morgenvroeg de reeds aanwezige truienaars tegen te komen.
8u ontbijt. 9u vertrek voor officieel bezoek aan het herbebossingsproject in Los Angeles. Iedereen gaat mee behalve ik en Sofie. Sofie omdat ze nog heel wat foto’s moet maken in het kader van het komende ‘tussen appel en banaan’-project en ik omdat ik woensdag met het bezoek van een deel van de hele vvsg-delegatie hetzelfde bezoek zal afleggen. Ik wandel langs de hoofdstraat, zona 2 en 3 en de gemeentelijke vivero.
Om 12u ontmoeten we mekaar op de kermes in de emJAC school (project gesteund door vonkita) waar de hele delegatie uitbundig onthaald wordt en via verschillende werkwinkels door kinderen snel een zicht krijgt op hetgeen deze school als belangrijke pedagogische principes hanteert. Het oudercomité verzorgde de maaltijd.
Om 14 wordt de tocht verder gezet.
Een bezoek aan de plaatselijke politie brengt ons in de gevangenis waar de gevangenen na 8 jaar (toen we deze met de eerste delegatie bezochten) nog steeds in onmenselijke omstandigheden verblijven. We zijn opnieuw onder de indruk. We luisteren geboeid naar hetgeen de chef vertelt over alle mogelijke opdrachten die zijn 61 agenten in een streek zo groot als Limburg uitvoeren.

Na de politie naar de plaatselije (vrijwilligers-)brandweer. Het korps van zo’n 20 vrijwilligers die via een beurtrol de permanentie garanderen . Hun uitvalsbasis is een in aanbouw zijnde klein optrekje waar nog enkele veel te grote brand- en waterbestendige jassen en broeken liggen. 3de en 4 de hands.
Ludwig overhandigt 1400 dollar die de brandweer van Sint-Truiden tijdens de laatste opendeurdag inzamelde. Het was een initiatief van Johan Vandenborne die eind 2009 hier op werkbezoek was.

Van de brandweer naar de nieuwbouw van de Katholieke Universiteit waar ook volwassenonderwijs een groot deel van de werking uitmaakt. We worden verwelkomd door een 15 tal studenten ‘Engels’.
Van de universiteit rechtstreeks naar het grote baseballstadion waar binnen enkele ogenblikken (3 kwartier later) de trofee van een groot tornooi wordt uitgereikt. Onze hele delegatie wordt bij de uitreiking van de prijzen betrokken. We nemen plaats in het midden van het terrein en Ludwig en Denis (burgemeester Nueva Guinea) overhandigen de hoofdprijzen.
Iedereen blij. Ook Sofie die hierdoor ook weer een aantal noodzakelijke ‘sport’-foto’s kon maken.
Ook de camera’s van Rob krijgen amper de kans om te rusten. En mooie beelden…zalig.

Ondertussen worden we verwacht in de casa de adolecencia, het jeugdhuis. Daar ontmoeten we een tiental Niquipojongeren onder leiding van voorzitter Nelson. Voor de Niquipos…ook Marlon en Juriz zijn bekende gezichten. De Red, de jeugddienst die door onze steden band wordt ondersteund, werd vertegenwoordigd door Aaron en Omar. Eerste werden de activiteiten overlopen die het laatste jaar werden georganiseerd en daarna hadden we het samen over de toekomstplannen en het plan 2011 concreet.
Om 19u aten we in hotel Nueva Guinea samen met alle mensen van de nieuw samengestelde stedenbandpartner ‘luz en la selva’ (licht in het tropisch regenwoud, de oorspronkelijke naam van Nueva Guinea).
Er waren heel wat nieuwe gezichten en de uitwisseling verliep vlot. De Shaun, de tolk van de Hogeschool Gent, blijft dapper elke voorstelling en korte discussies vertalen.
Om 21 u gaat iedereen zijn eigen weg. Een volgende tropische nacht in.

Wordt vervolgd.. helaas ontbreekt er ons hier veel tijd (en energie..en internet) om regelmatig bij te vullen. We doen ons best!

Groetjes,
Ludwig, Rob, Marcel, Hilde & Sofie

Ludwig schrijft verder
Zondag 27, maandag 28 en dinsdag 29 maart 2011
We moeten weer vroeg op, want na het ontbijt gaan we nog één project bezoeken in onze zusterstad. Hilde en Sofie vinden toch nog tijd om een katholieke mis te bezoeken in de kathedraal en maken nog een aantal foto’s voor het komende project ‘Tussen appel en banaan’.
Rob is al heel vroeg naar de kapper vertrokken.
Hij heeft blijkbaar de gewoonte om telkens hij in het buitenland is naar de kapper te gaan.

We bezoeken het ecologisch landbouwproject ‘La Esperanzita’, waar ook het geboortebos is geplant in het kader van onze jaarlijkse planting van de geboorteboom in het klein stadspark van Sint –Truiden.
Voor 2010 is dit pas vorige week zondag op 20 maart 2011 officieel ingehuldigd in aanwezigheid van de kinderen, die vorig jaar in Sint –Truiden geboren zijn, hun (groot)ouders en/of andere familieleden (zie onder andere www.ludwigvandenhove.be).
We komen daar werkelijk in een oerwoud vlakbij de evenaar terecht.
Het is er broeierig heet.
Na een forse tocht (een wandeling kan je het moeilijk noemen!), is het tijd om geroosterd schaap te eten.
Vooral de Nicaraguanen (maar ook een aantal Truienaren) eten ‘met handen en poten’ van het schaap.
Zelf laat ik deze maaltijd aan mij voorbijgaan. Ik lust immers geen schaapsvlees. Bovendien eten ze hier zeer zwaar (onder andere ‘s middags en ’s avonds warm eten) en probeer ik toch enigszins aan mijn gewicht te denken.

Intussen maak ik mij ongerust over de timing en dring ik bij Marcel aan om onze collega’s duidelijk te maken dat we tijdig in Sánto Tomas Chontales (afgekort Santo Tomas) moeten zijn voor de conferentie. Ik moet er namelijk van bij het begin bij zijn, omdat ik als lid van het directiecomité van de Vlaamse Vereniging van Steden en Gemeenten (VVSG), organisator van dit evenement, (mee) het welkomstwoord moet doen.
Rond 2uur15 gaat het eindelijk richting Santo Tomas, waar de gemeente Mol een stedenband mee heeft.
Ik zou mij moeten aanpassen aan de mentaliteit hier in Latijns –Amerika (‘altijd tijd genoeg’) –het zou goed zijn voor mijn gezondheid -, maar met mijn ingesteldheid slaag ik er (voorlopig!?) niet in.

Uiteindelijk komen we op tijd in Santo Tomas.
Plaats van afspraak is het ontmoetingslokaal van CDC, de stedenbandpartner van Mol, waar wij een aantal medewerkers van de VVSG ontmoeten.
Nadien gaat het richting hotel.

Als ik mijn kamer zie, ben ik opgelucht: het is beter dan in Nueva Guinea en men verzekert mij dat er minder ‘beestjes’ zitten (wat tot nu toe zo is!).

Een half uurtje later pikt de bus ons op om ons naar de conferentiezaal, het restaurant ‘Acropolis’, te verplaatsen.
‘Acropolis’ ligt op een heuvel van waaruit we een prachtig uitzicht over de stad hebben.

Na enkele welkomstwoorden, onder andere van collega- burgemeester van Santo Tomas, is het mijn beurt.
Ik licht kort de werking van VVSG en de doelstellingen van deze conferentie toe.

Nadien volgt er een traditioneel ritueel van enkele deelnemers uit Guatemala, op basis van de 4 natuurelementen (lucht, water, vuur, aarde), waarin de doden worden herdacht.
Zij gaan ervan uit dat ze daarmee voor zorgen dat deze conferentie kan slagen.

Tijdens het eten vervoegt de delegatie van Lommel, onder leiding van collega Peter Vanvelthoven, ons.
Zij hebben een stedenband met Ciudad Dario.

Na het eten brengt de bus ons terug naar het hotel, waar we met een lekker glaasje/flesje Flor de Caña (nationale rum) ‘verbroederen’ met Lommel en Mol.
Vermits ik morgenvroeg al om 8 uur op een persconferentie moet zijn, besluit ik, ondanks de gezelligheid, mijn bed op te zoeken rond 23 uur 30.

Maandag 28 maart
En het is inderdaad opnieuw een korte nacht.
Na weer eens slecht geslapen te hebben (wakker om 5 uur 30 en in bed blijven lezen), is er een (h)eerlijk ontbijt met de gebruikelijke ‘gallo pinto’ (rijst met rode bonen) om 7 uur en om 7 uur 55 worden we opgepikt om naar de conferentiezaal te gaan.

Er is veel pers voor de toelichting, die gegeven wordt door de burgemeesters van alle stedenbanden tussen Nicaragua en Vlaanderen. En zo zijn we weer uitgebreid in de Nicaraguaanse pers, zowel in de nationale krant (La Prensa), als op de nationale televisie (Canal 2). (reportage te bekijken via link)
Het is al de tweede keer, want ook ons bezoek aan het parlement op donderdag 24 maart 2011 heeft uitgebreid de nationale pers (onder andere de televisie) en de lokale pers gehaald.

In de voormiddag is er onder andere een toelichting over de stedenbanden met Mol, Lommel en Sint –Truiden door de bevoegde schepen Rit Kerstens (Mol), Peter Vanvelthoven en mijzelf.
In de namiddag wordt er in werkgroepen gewerkt, waarin Marcel als één van de verslaggevers nog maar eens aantoont hoe zeer hij specialist is in deze materie.

Na het eten besluiten de Lommelse delegatie en ikzelf niet op de bus te wachten, maar de weg naar het hotel te voet af te leggen, omdat het maar een kwartiertje is. Maar we vergissen ons van weg en komen pas toe na een half uurtje en goed bezweet.

’s Avonds is er nog een culturele jongerenactiviteit, waar Hilde, Sofie, Rob en Marcel naartoe gaan.
Ik besluit in het hotel te blijven, wat te lezen en kruip, doodmoe, om 21 uur 30 al in mijn bed.
Ik heb zelfs geen zin meer in een glas rum!

Vanmorgen is de conferentie verdergegaan. Omdat ik beter kan ‘luisteren’ als ik twee zaken tegelijkertijd doe,
lees ik eerst het maandblad MO en raadpleeg nadien de Vlaamse pers via de website en begin ik aan deze tekst.

Ondertussen zijn de werkgroepen opnieuw gestart en de stad Sint –Truiden is weer goed vertegenwoordigd met Sofie als voorzitter van de werkgroep rond jeugd.

Als ik terug ben, zal ik enkele teksten rond deze conferentie op mijn website www.ludwigvandenhove.be plaatsen.

Tot maandag in Sint –Truiden!

Ludwig

Woensdag 30 maart

De grote groep splitst zich vandaag in twee deelgroepen. 40 deelnemers vertrekken om 7u richting Nueva Guinea. De anderen blijven in Santo Tomas en zullen hier de projecten van de stedenband met Mol bezoeken.
Ik (Hilde) laat dit over aan Rob of Sofie of Ludwig.

Zelf ging ik met Marcel mee naar Nueva Guinea.
Na twee uur bus worden we op het einde van de pista opgewacht door Denis (burgemeester), Marcio, Bernabé, Mauricio en William.
Samen rijden we naar ‘Los Angeles’, een deelgemeente van Nueva Guinea waar we met de stedenband al heel wat jaren het herbebossingproject ondersteunen.
Onder leiding van William en één van de deelnemende boeren, stappen we via het bescherm gebied (herbebossing) van de gemeente naar enkele ingeplante agroforesty- terreinen. Boslandbouw, waarbij de boer zijn terreinen niet enkel met grote, watervasthoudende bomen, maar ook met vruchtenopbrengende bomen.
Er worden kokosnoten gekapt en iedereen proeft enthousiast aan de verse kokosmelk. Er passeren nog andere rijpe, tropische vruchten . De mensen van Peru en Ecuador vragen ieders pitten van de biriva vrucht (of zoiets…) Ze gaan dit bij hen ook planten. Lang leve de intercambio, de uitwisseling.

De biogasinstallatie kunnen we jammer genoeg niet bezoeken. De eigenaars zijn er vandaag niet maar vorige week, bij het eerste bezoek werkte die perfect. Gratis gas…in ruil voor twee emmers mest per dag. (in een grote plastic ballon). Voor meer details verwijs ik graag naar Marcel…

Van ‘Los Angeles’ rijden we naar de nieuwe vivero (plantenkwekerij) waar we officieel ontvangen worden.
De tafel staat vol plaatselijke hapjes – banaan, ananas, papaya, stukjes varkensvlees, rode bonensaus, …
Vandaag wordt het nieuwe gebouw ingehuldigd. Vorige vrijdag toen Rob en Ludwig er waren lag het dak nog niet op de grote zaal. Vandaag wel en vandaag kan het lint dus doorgeknipt worden.
Marcel en ik krijgen die eer. . Ik doe het plichtsbewust en overhandig ’s avonds een stukje lint aan Ludwig.

Naast het lintjesknippen genieten we van enkele dans- en muziekoptredens van plaatselijke groepen en de jongeren van Niquipo.
Ook de projecten van de jongeren, het afvalproject van zona 2 en 3 worden met power point voorgesteld. Iedereen is onder den indruk van de driedimensionale voorstelling van de nieuwbouw waarbij naast een grote multifunctionele ruimte ook het kantoor van de stedenbandwerking komt.

Vervolgens maken we kennis met de ‘ecologische inodoros’, ecologische wc’s die ervoor zorgen dat het wc-water gezuiverd wordt voor het in de grond infiltreert en de bodem vervuilt.
Ook het waswater wordt via een bepaald systeem met overloop en stenen gefilterd.
De ecologische wc’s hebben heel veel bijval. Deelnemers van Peru, Ecuador en Bolivië zijn heel erg geïnteresseerd in dit zalige systeem.
Ik glip even weg voor een laatste kort bezoek aan ‘la montañita’ en de emjac-school waar de studenten van het secundair onderwijs les krijgen. Eén van de klassen doet zijn nationale sportproeven. Ik herinner me vaag dat ik dat vroeger ook moest doen. Bestaat dat nu nog bij ons? Om ter snelst lopen, om ter verst springen, om ter meest sit-ups, enz…
Ik wandel nog snel de bib binnen (al jaren gesteund door de stedenband) . Er zitten weer aardig wat jongeren met huiswerktaken. Ik maak een babbel met de bibliothecaris. Ze laat me de lijst zien met de bezoekers van vandaag. Een mooi resultaat
De groep bezoekt ondertussen het ‘Casa de adolecencia’ en we eindigen samen de dag in het Parque Central aan het beeldje van manneken pis. (foto)

En dan terug naar Santo Tomas waar een volgende korte nacht op ons wacht.

Donderdag vertrekken we voor een reis van 5 u richting Selva Negra, Matagalpa.

(Sofie schrijft verder)

Zoals Hilde net al zei werd de groep in 2 verdeeld en Rob, Ludwig en ik gingen op pad in Santo Tomás, de zusterstad van Mol. Ik ga het hierover zeer kort houden, er staat nl een grote fles rum voor me op tafel te wachten..

De eerste stop vond plaats in een deelgemeente van St Tomás. We hadden de grote eer om er een bezoek te brengen aan het gemeentehuis dat volop aan het bijbouwen was. Een half uur lang kregen we uitleg over een nieuwe vergaderzaal (meer was het niet in onze ogen…). Wie hem betaald heeft, hoe groot hij is, waarvoor hij allemaal zal dienen in de toekomst enz.. Heel erg interessant!

Nadien kregen we bovenop een heuvel uitleg over het sociale woning- project dat de gemeente aan het uitvoeren is op dit moment. De zon was erg aanwezig, iedereen zocht tevergeefs naar een cm² schaduw. De plaatselijke burgemeester daarentegen babbelde enthousiast verder terwijl wij (ik alleszinds toch) verder wegsmolt in de broeierige Nicaraguaanse zon.

Verder die dag bezochten we zeker 6 (!) ecologische toiletten. Net las ik dat Hilde er maar eentje moest doorstaan..
Allemaal goed en wel, maar 1 toilet was zeker duidelijk genoeg geweest. Wat kan je je dan inbeelden bij zo’n toiletbezoek? Wel, meestal bevindt zo’n toilet zich achteraan het tuintje van een erg krakkemikkerig huisje van een, evenzeer erg arm gezin. Het gezinshoofd (meestal een alleenstaande moeder in onze 6 gevallen) gaf ons telkens een uitleg over hoezeer het nieuwe toilet hun leven had veranderd. En dat konden ook wij duidelijk zien. In deze hitte lijkt het mij inderdaad niet zo aangenaam om op een put fecaliën te zitten. Hoe het technisch juist in elkaar zit kan ik jullie hier niet verder verduidelijken (ook elders waarschijnlijk niet ) maar we hebben geleerd na die 6 bezoeken dat een ecologisch toilet echt top is!

Tussen de toiletten door brachten we een bezoek aan de “finca modela” nabij St Tomás. Een ‘modelboerderij’ dus. Hier laten lokale boeren zien hoe het ook anders kan. Hoe je als boer je grond niet meteen uitput en hoe je op slechts enkele hectaren grond het maximale kan halen uit veeteelt en landbouw. Ter plaatse is er ook een wasplaats waar er een grote groep vrouwen actief aan het werk is om al de modder en stof uit hun kleren te schrobben. Het water wordt er gezuiverd (weer via een ingewikkeld systeem waar ik zelf niet het fijne van weet) en terug hergebruikt om de week nadien opnieuw vuile kleren te wassen. Het is duidelijk dat ze aan alle vrouwen gevraagd hebben om net vandaag hun was te komen doen. Heel fier tonen ze ons hoe je kleren wit krijgt zonder een wasmachine. De kinderen lopen halfnaakt in het rond, want ja,… de kleren worden gewassen of hangen ergens te drogen aan de boom.

De zon gaat stilaan onder, we bezoeken het laatste toilet en de bus vertrekt terug richting avondmaal. De 2 groepen verenigen zich weer en straffe verhalen van de afgelopen dag worden uitgewisseld. Iedereen ziet rood van de zon en tegelijk bleek van vermoeidheid. We gaan vroeg naar bed.. de bus vertrek s’ochtends om 7u richting Selva Negra, het Zwarte Woud van Nicaragua. (Ja hoor, alles op z’n Duits hier)

Donderdag en vrijdag

Bueno, het blijkt dat we hier nog nauwelijks op internet kunnen de volgende 2 dagen (Marcel en Rob verlaten ons en trekken terug naar Nueva Guinea, zij hadden elke een laptop bij..).

Ik (Sofie) ga het ook hier weer kort houden over de afgelopen 2 dagen.

Gisterenochtend aangekomen in Selva Negra, in het noordoosten van Nicaragua. Een prachtig natuurgebied op een aanzienlijke hoogte waar we de kans krijgen te verblijven in een eco-‘resort’ te midden van de jungle. Voor het eerst hebben we zelfs wat fris…stel je voor.

De groep splitst zich weer in 2 (we zijn ook met zoveel… 80?). 1 groep blijft ter plekke en maakt een stevige wandeling doorheen de nabije koffieplantage. De andere groep, mezelf inclusief, trekt met de bus richting Matagalpa, een van de grootste steden van Nicaragua. Leuke stad, erg levendig en zeer bekend om zijn nationaal koffiemuseum, kathedraal en museum van Carlos Fonseca, de enige echte oprichter en voortrekker van het Sandinistisch front. In een notendop dus ook datgene wat wij bezochten die namiddag.

Vandaag volgden we de opsplitstraditie en alle leden van de Truiense delegatie bleef voor een keer samen voor een bezoek aan Estelí, ook een grote stad (sorry voor de eenvoud, de rum wacht nog steeds ).

Fijne dag vandaag..we werden vanochtend vroeg (om 9u, na dik 2u rijden) ontvangen in Miraflor, een project van Broederlijk Delen, waar lokale boeren opgeleid worden om aan ecologische landbouw te doen. Nadien bezochten we een erg indrukwekkend project, wederom ondersteund door Broederlijk Delen. FEM, Fundación Entre Mujeres – Stichting Tussen Vrouwen. Een groep ondernemende, dappere dames zijn er georganiseerd om vrouwenrechten te ondersteunen. Ze hebben er oa een eigen koffieplantage die men volledig zelfstandig organiseert (van boon tot verpakt zakje). Iedereen is erg onder de indruk. Nicaraguaanse vrouwen horen hier hun leven volledig te geven aan man en kinderen. En aan de keuken. Deze vrouwen daarentegen willen hun eigenwaarde terugkrijgen door hun leven en toekomst in eigen handen te nemen en zo te zorgen dat hun eigen dochters niet hetzelfde lot ondergaan dan henzelf. Kortom, te groots om in enkele zinnen samen te vatten.

Namiddag een bezoek aan het grote stedenbandvoorbeeld.. Estelí heeft namelijk 5 stedenbanden! Alles wordt voorgesteld, een groep Duitse, jonge vrijwilligers animeren de namiddag en dankzij een kleine elektriciteitspanne konden sommigen onder ons stiekem een dutje doen.

Op dit eigenste moment zijn we enkele flessen flor de caña – rum aan het leegmaken terwijl we foto’s van de afgelopen dagen bekijken op Rob’s computer.

Morgenvroeg vertrekken we naar Darío, waar we nog even stevig moeten doorwerken aan de eindresultaten van de conferentie. Namiddag gaan we naar Managua, waar we onze laatste avond zullen doorbrengen in hotel Las Mercedes, vlak tegenover de luchthaven. Zondagnamiddag vertrekt onze vlucht richting Panama om nadien, hopelijk zonder vertraging, naar Amsterdam te gaan.

Vinden we tussen nu en dan nog 5 minuten tijd en een pc dan posten we zeker en vast nog iets!

In ieder geval, groetjes..saludos..gran abrazo y hasta luego!

Sofie en co

Zaterdag 2 april. -we rijden van Selva Negra naar Dario voor een laatste bijeenkomst.
Na een grondige evaluatie in deelgroepen worden alle conclusies en aanbevelingen voor de toekomst van de stedenbanden mooi samengebracht.
Elke deelnemer ontvangt van VVSG een memorystick met alle info van de laatste dagen. Inclusief groepsfoto.
We eten voor een laatste keer samen in de tuin van het vroegere huis van Ruben Dario. Een plaatselijke band speelt typische muziek. (marimba) . Dit hebben we dan toch ook maar weer meegemaakt.
We dansen ons een weg naar het kleine buffet. Dansen…omdat je best niet te lang stilstaan op stenen vol van die kleine, venijnige miertjes.
Sofie maakt dankbaar gebruik van een blauwe muur en mijne nog steeds tamelijk goed uitziende jonagold en maakt een aantal ‘tussen appel en bananen’ foto’s.

Maandag 4 april 2011, vanuit Leon (Marcel)http://stedenbandconferentie.wordpress.com/wp-admin/media-upload.php?post_id=7&type=image&TB_iframe=1

De warmte in dit deel van Nicaragua is enorm belastend. De temperaturen gaan hier niet onder de 30 graden, een brandende zon doet ons zweten en onze huid donkerder kleuren.
Blijkbaar is het in België ook al uitzonderlijk warm, 24 graden werd er mij verteld. Geniet ervan!

Ondertussen zullen de burgemeester, Hilde en Sofie aangekomen zijn thuis. Zeker en vast blij de lange tocht vanuit Managua te hebben kunnen afronden. Ik wens hun alvast een rustige avond en hopelijk een lekkere slaap.

Zaterdagnamiddag vertrokken Rob en ik, in gezelschap van de 4 ecuatorianen Max, Alvaro, Fernando en Mario per taxi naar Leon. Dit terwijl 1 bus vertrok met de buitenlandse delegaties naar het mooie hotel Las Mercedes in Managua (een tocht van 2 uur) en een andere met de delegaties uit Santo Tomas en Nueva Guinea naar de respectievelijke gemeenten (een tocht van 5-7 uur).

Onze Ecuatoriaanse vrienden wensten nog snel de kust van Leon te kennen, en omdat Rob en ik dit bezoek aan deze historische stad al hadden ingepland, namen we hen op sleeptouw. Met twee taxi’s en na meer dan twee uur rijden, namen we intrek in een klein hotel (La Roca) pal aan de waterlijn van de pacific, op 20 minuten van Leon.

Een duik in het warme en woelige zeewater in de nacht is heerlijk.

Na een biertje en een kort bezoek aan het nachtleven van Leon, op aandringen van onze ecuatoriaanse partners, liggen we na middernacht in onze zwoele bed.
In de ochtend nemen we een ontbijt, nog een duik in zeewater en zorgen we ervoor dat onze vrienden tijdig een bus hebben richting Managua. Ook zij moeten in de namiddag nog hun vlucht halen.
Ik heb niets meer van hen gehoord, dus ik veronderstel dat ze goed en wel vertrokken zijn.

Rob en ik trekken ondertussen naar het centrum van Leon. Een fijn hotel en uren wandelen, met Rob die met veel plezier en ijver foto’s neemt van het historische centrum en het leven van alle dag in Leon, sluiten we deze warme dag af met een lekkere maaltijd.

Terwijl Rob nog heel wat tijd besteedt aan zijn presentatie neem ik een douche en lig enkele minuten later in dromenland.

Nu maken we nog de laatste voorbereidingen om onze lange en wreed warme tocht aan te vangen richting de andere zijde van dit land.

tot later